Pułkownik wypchnął ją z wagonu w nocy, w mrozie, gdy wokół nie było żywej duszy, nie mając pojęcia, kim naprawdę jest ta dziewczyna i że wkrótce spotka go coś znacznie gorszego 😳😱
Pułkownik nie polubił nowej dziewczyny od pierwszego dnia.
Pojawiła się w jednostce niespodziewanie, bez zbędnych słów, w prostym mundurze bez oznaczeń. Młoda, spokojna, patrzyła prosto w oczy i nie spuszczała wzroku. To od razu go zirytowało.
Konflikt zaczął się na zbiórce.
— Kto cię tu przysłał? — zapytał chłodno, przechodząc obok niej.
— Zostałam przeniesiona rozkazem — odpowiedziała spokojnie dziewczyna.
— Jakim znowu rozkazem? To ja tu wydaję rozkazy — zaśmiał się kpiąco.
Ona nie odwróciła wzroku.
— W takim razie jeszcze go panu nie pokazano.
Kilku żołnierzy cicho się zaśmiało w szeregu. Pułkownik gwałtownie się odwrócił.
— Myślisz, że jesteś wyjątkowa? Ludzi takich jak ty złamałem dziesiątki razy.
— Proszę spróbować — odpowiedziała krótko.
Od tego momentu już nie krył swojej irytacji.
Na szkoleniach czepiał się każdego jej ruchu. Na oczach wszystkich podnosił głos.
— Masz ręce nie z tego miejsca?
— W ogóle rozumiesz, gdzie trafiłaś?
— To nie miejsce dla dziewczyn.
Ona prawie nie odpowiadała. Czasem tylko patrzyła w taki sposób, że czuł się nieswojo, ale udawał, że tego nie zauważa.
Po kilku dniach jednostka miała zostać przewieziona pociągiem. Nocny przejazd przez góry, długi skład, prawie wszyscy spali.
Pułkownik nie spał. Chodził po wagonie i myślał tylko o jednym — żeby się jej pozbyć. Bez hałasu, bez pytań.
Zauważył ją przy drzwiach. Dziewczyna stała sama, patrząc w ciemność. Za oknem migały góry, a na dole czerniała rzeka. Wagon lekko się kołysał.
Podszedł cicho.
— Nie możesz spać? — powiedział, zatrzymując się obok niej.
Ona się nie odwróciła.
— Świeże powietrze.
— To nie jest spacer — uśmiechnął się pułkownik. — Czy ty w ogóle rozumiesz, że tu nie przeżyjesz?
Ona powoli się odwróciła.
— Jest pan zbyt pewny siebie.
Zrobił krok bliżej.
— A ty za dużo mówisz.
Drzwi były uchylone. Lodowate powietrze uderzało w twarz.
Chwycił ją nagle za ramię.
— Dość.
Nie zdążyła w pełni zareagować.
Nagły ruch. Pułkownik popchnął ją z całej siły.
Ciało dziewczyny zniknęło w ciemności. Na sekundę ich spojrzenia się spotkały. Bez krzyku. Bez paniki. Tylko proste spojrzenie. A potem zniknęła.
Na dole była przepaść. Kamienie. Rzeka. Noc. Mróz. Natychmiast zatrzasnął drzwi wagonu. Metal uderzył głucho.
Przez kilka sekund stał tam, ciężko oddychając. Potem poprawił mundur i spokojnie wrócił.
W wagonie panowała cisza. Wszyscy spali. Nikt nic nie widział. Był pewien, że to koniec, że tak łatwo się jej pozbył… ale pułkownik wiedział, kim była ta dziewczyna i do czego była zdolna 😳
(Kontynuacja w komentarzach 👇👇)
Rano zachowywał się jak zwykle. Nawet spokojniej.
Nie było żadnych pytań. Nikt nie zauważył jej zniknięcia. Minęło kilka dni. Aż pewnej nocy w jednostce zgasło światło. Na początku nikt nie zwrócił na to uwagi.
Potem zaczęły zawodzić systemy. Kamery. Łączność. Drzwi. Pułkownik wyszedł na korytarz. Było ciemno. Tylko awaryjne światła migotały. Usłyszał kroki. Powolne. Równe. Odwrócił się.
Na końcu korytarza stała ona. Ten sam mundur. Ta sama fryzura. Tylko twarz była bledsza. Na rękawie krew. Ale stała prosto, jakby nic się nie stało.
Zamarł.
— Ty…
Ona zrobiła krok do przodu.
— Naprawdę myślał pan, że to takie proste?
Cofnął się.
— To niemożliwe.
— Nie zapytał pan, kim jestem — powiedziała spokojnie.
Próbował się opanować.
— Ja cię sam…
— Tak — przerwała mu. — Popełnił pan błąd.
Podeszła bliżej.
— Nie jestem z pana jednostki. Ani z pana systemu.
Światło znów zamigotało.
Wszystkie drzwi wokół zamknęły się z głuchym trzaskiem.
Pułkownik zrozumiał, że jest sam.
Zatrzymała się kilka kroków od niego.
— Przeżyłam — powiedziała cicho. — I miałam czas, żeby pomyśleć.
Spróbował sięgnąć po telefon, ale ekran był czarny.
— Czego chcesz? — zapytał ostro.
Spojrzała mu prosto w oczy.
— Tego samego, co pan zrobił.
Cofnął się. Podłoga nagle zadrżała. Odwrócił się. Za nim była otwarta szyba techniczna, której wcześniej tam nie było.
Spojrzał z powrotem na nią.
Stała spokojnie.
— Noc. Mróz. Nikogo w pobliżu — powiedziała. — Pamięta pan?
Próbował krzyknąć, ale w tym momencie światło całkowicie zgasło.
Sekundę później w ciemności rozległ się krótki dźwięk.
I znów cisza.
Rano w jednostce mówiono, że pułkownik zniknął. Nikt nie wiedział jak. Kamery nie działały w tamtym momencie. A w archiwum pojawił się krótki błąd nagrania. Widać na nim przez sekundę postać w ciemnym korytarzu. Patrzącą prosto w kamerę.
