Leżałam z wysoką gorączką, a mój mąż nie miał ochoty pójść po lekarstwa: ale kiedy zaczął krzyczeć na mnie za to, że kolacja nie była przygotowana, moja cierpliwość się skończyła… 😢😲
Leżałam w łóżku z prawie 39 stopniami gorączki. Całe ciało mnie bolało, każdy kość wydawała się obca. Głowa dudniła tak bardzo, że bolało mnie nawet otwieranie oczu. W domu nie było żadnego lekarstwa i z trudem poprosiłam męża, żeby poszedł do apteki.
— Idź sama, — rzucił zirytowany. — Po co marudzisz? Od gorączki nic ci się nie stanie.
Zamknęłam oczy i przyłożyłam zimny kompres do czoła. Bolało mnie nawet wstać z łóżka. Cierpiałam, mając nadzieję, że gorączka sama spadnie.
I nagle mąż wszedł do pokoju.
— To co, przez cały dzień nic nie ugotowałaś? — jego głos brzmiał wymagająco i szorstko.
— Nie, mam gorączkę, ciężko mi nawet wstać, — odpowiedziałam cicho.
— A to nic, że wróciłem z pracy głodny? Nie chcesz mnie nakarmić?
— Jeśli pójdziesz do apteki po lekarstwa, będę mogła wstać i przygotować kolację, — próbowałam wytłumaczyć.
— Przecież powiedziałem, że jestem zmęczony! — podniósł głos. — Jesteś kobietą i masz obowiązek mi ugotować. W dodatku w domu jest bałagan. Moja mama zawsze ze wszystkim sobie radziła, nawet kiedy była chora. A wy, współczesne kobiety, wszystkie zrobiłyście się takie delikatne…
Jego słowa raniły mnie w serce. Z jednej strony gorączka, przez którą chciałam tylko zamknąć oczy i zniknąć, z drugiej — upokorzenie od własnego męża.
…Wtedy moja cierpliwość pękła. Nie wytrzymałam i zrobiłam coś, czego nie żałuję. 😲😲 Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu 👇👇
Już mu nie odpowiedziałam. Po prostu wzięłam telefon i drżącymi rękami wybrałam numer mamy. Gdy usłyszałam jej głos, nie wytrzymałam — łzy same popłynęły po policzkach.
— Mamo, przyjedź szybko… Mam 39 stopni gorączki, czuję się bardzo źle. Proszę, przynieś leki przeciwgorączkowe i zabierz mnie stąd, — wyszeptałam. — I jeszcze… zadzwoń do naszego adwokata. Niech przygotuje papiery rozwodowe.
Po drugiej stronie zapadła cisza, a potem mama powiedziała stanowczo:
— Córeczko, wytrzymaj. Już jadę. Nikt nie ma prawa tak cię traktować.
W tym momencie mąż znów zaczął narzekać, że „wszystko zbyt dramatyzuję”, ale jego słowa nie miały już znaczenia. Patrzyłam w sufit i po raz pierwszy od dawna czułam ulgę.
Tak, to co nadejdzie nie będzie łatwe: rozwód, zmiany, nowe życie. Ale najważniejsze jest to, że w końcu przestałam znosić upokorzenie.
