Chuligani w ciemnym zaułku zaatakowali bezbronną dziewczynę, próbując ją okraść i używając siły, ale to, co wydarzyło się kilka minut później, sprawiło, że zamarli z przerażenia 😱😲
Kelnerka wracała do domu po bardzo ciężkiej zmianie. Zazwyczaj starała się unikać pracy nocą, ale tego dnia kolega poprosił ją, aby go zastąpiła, a Emma nie mogła odmówić. Gdy w końcu wyszła z restauracji, na ulicy prawie nikogo nie było, a zegar wskazywał około pierwszej w nocy.
Emma mieszkała w niezbyt bezpiecznej dzielnicy miasta, a żeby dotrzeć do domu, musiała przejść przez długi, ciemny zaułek. Ten zaułek zawsze ją przerażał, nawet w ciągu dnia, a w nocy wyglądał jeszcze bardziej ponuro.
Gdy dotarła do początku zaułku, Emma zatrzymała się na chwilę, wyjęła klucze z torebki i ścisnęła je między palcami. Zawsze tak robiła, gdy czuła niepokój. Wiedziała, że to nie jest prawdziwa broń, ale przynajmniej dawało jej poczucie, że może się obronić.
Zrobiwszy kilka ostrożnych kroków, ruszyła naprzód. Na początku panowała cisza. Tylko jej kroki głośno odbijały się od ścian.
I nagle z koszy na śmieci wyskoczył ogromny czarny kot.
Emma podskoczyła i cicho wypuściła powietrze. Serce zabiło jej szybciej na chwilę, ale szybko starała się uspokoić i kontynuowała marsz.
Prawie przeszła połowę zaułku, gdy z ciemności wyłonili się dwaj mężczyźni.
Stali dokładnie na środku drogi, jakby czekali właśnie na nią. Oboje byli wysocy, umięśnieni, z tatuażami na ramionach. Z ich twarzy i zmętniałych oczu było widać, że są pijani.
—Cześć, piękna… — powiedział jeden, krzywo się uśmiechając — dokąd idziesz o takiej godzinie?
Emma nic nie odpowiedziała. Po prostu spróbowała ominąć ich bokiem, by przejść dalej.
Ale mężczyźni natychmiast zrobili krok naprzód i zablokowali jej drogę.
W tym momencie jeden z nich zauważył klucze, które Emma trzymała w ręce.
Zaśmiał się i skinął głową w stronę kolegi.
—Spójrz na to… — powiedział — Myśli, że tym kogoś powstrzyma.
Obaj zaczęli głośno się śmiać.
—I tym chciałaś rozbroić przestępcę? — kontynuował drugi, przechylając głowę w sposób drwiący — Serio?
Emma milczała, czując, jak napięcie ściska ją od środka.
—Zdejmij kurtkę — powiedział pierwszy nagle — I wyjmij wszystko z kieszeni. Telefon, pieniądze. Wszystko.
—Nie dam wam nic — odpowiedziała cicho Emma.
I to był jej największy błąd. Po tych słowach twarze mężczyzn gwałtownie się zmieniły. Ich uśmiechy zniknęły, a w oczach pojawiła się złość.
Jeden z nich podszedł bliżej, chwycił Emmę za kołnierz kurtki i gwałtownie przyciągnął ją do siebie.
—Słuchaj uważnie — warknął prosto w twarz — Teraz dasz nam wszystko dobrowolnie. Inaczej skończy się to bardzo źle dla ciebie.
W tym momencie byli pewni, że mają pełną kontrolę nad sytuacją. Żaden z nich nie podejrzewał, co wydarzy się w ciągu kilku sekund 😱😲
—Powiedziałam nie — powtórzyła spokojnie Emma.
Chłopcy spojrzeli na siebie i ruszyli w jej stronę. Ale wszystko wydarzyło się tak szybko, że nawet nie zdążyli zrozumieć, co się stało.
Emma gwałtownie wykręciła się z uścisku i jednym precyzyjnym ruchem uderzyła pierwszego w splot słoneczny. Mężczyzna się pochylał i upadł na kolana. Drugi próbował chwycić ją za rękę, ale ona natychmiast się obróciła, kopnęła go w kolano i odepchnęła ramieniem.
W ciągu kilku sekund obaj leżeli już na zimnym asfalcie.
Jeden ciężko oddychał, drugi jęczał, próbując wstać. Emma stała nad nimi, ciężko oddychając.
Kilka lat temu była sportowcem i zdobyła nawet tytuł mistrza sportu. Ale poważna kontuzja zmusiła ją do zakończenia kariery i rozpoczęcia nowego życia.
Chłopcy o tym nie wiedzieli.
Rozejrzała się szybko wokół, upewniła się, że nikogo nie ma w pobliżu, i nie tracąc ani sekundy, pobiegła w stronę wyjścia z zaułku.
Bo Emma doskonale rozumiała jedną prostą rzecz: teraz sobie z nimi poradziła. Ale kto wie, do czego tacy ludzie mogliby być zdolni, jeśli dojdą do siebie.
