60-letnia kobieta przyszła na rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko programistki: wszyscy zaczęli się z niej śmiać, dopóki nie dowiedzieli się, kim tak naprawdę była 😱😱
W jednym z największych i najbardziej prestiżowych biur w mieście zwolniło się stanowisko programisty. Projekt był duży, międzynarodowy, z doskonałym wynagrodzeniem i możliwościami rozwoju kariery. Firma ogłosiła dzień otwartych rozmów kwalifikacyjnych. Mogli wziąć udział wszyscy: od absolwentów po już pracujących specjalistów — najważniejsze były wiedza, ambicja i pasja do zawodu.
Od samego rana na korytarzu przed salą rozmów zebrały się młode, pewne siebie osoby. Niektórzy trzymali nowe portfolio w rękach, inni byli ubrani w idealnie wyprasowane garnitury. Rozmawiali o algorytmach, case’ach, wcześniejszych projektach i oczywiście marzyli o sukcesie.
I wtedy… pojawiła się ona.
Kobieta około sześćdziesiątki, w eleganckim czarnym garniturze, z starannie ułożonymi siwymi włosami i skórzaną aktówką. Przeszła spokojnie obok zdziwionych spojrzeń i usiadła na końcu rzędu.
Najpierw zapadła cisza. Potem szept:
— „Serio? Kto ją zatrudni?”
— „Programistka? W jej wieku?”
— „To żart, prawda?”
— „Ciekawe, czy pamięta jeszcze, jak włączyć komputer…”
Niektórzy śmiali się otwarcie, inni nagrywali stories, a jeszcze inni pozwolili sobie na złośliwe komentarze na głos.
W tamtym momencie nikt nie mógł sobie wyobrazić, kim naprawdę była ta starsza kobieta. Cała historia znajduje się w pierwszym komentarzu, a my jesteśmy ciekawi waszej opinii: czy po 60. roku życia naprawdę nie ma sensu pracować w takich branżach? 👇👇
Minął czas. Rozpoczęła się pierwsza część rozmowy kwalifikacyjnej — grupowa. Wszyscy kandydaci zostali zaproszeni do przestronnej sali. Czekali tam już przedstawiciele działu HR oraz kobieta w czarnym garniturze… ta sama.
Jeden z kandydatów nie wytrzymał:
— „Przepraszam, czy ona też będzie brała udział w rozmowie? To przecież stanowisko techniczne, a nie klub towarzyski…”
W tym momencie jedna z osób z HR wstała i spokojnie oznajmiła:
— „Dzień dobry. Jestem kierowniczką działu HR. A to moja asystentka. Ona nie jest tylko kandydatką, jest częścią dzisiejszego testu. Nasza firma ceni profesjonalizm, ale przede wszystkim człowieczeństwo. Dziś uważnie obserwowaliśmy, jak zachowywaliście się na korytarzu i jak reagowaliście na osobę, która ‘nie pasowała’ do waszych oczekiwań.”
Chwila ciszy.
— „I wiecie co? Jeśli nie potraficie szanować osoby różniącej się od was — wiekiem, wyglądem czy doświadczeniem — nie będziecie w stanie pracować w zespole, w którym liczą się zrozumienie, szacunek i tolerancja. Bo nie budujemy tylko produktów IT. Budujemy kulturę.”
Cisza. Niewygodna. Ogłuszająca.
Z całej grupy przeszły dalej tylko trzy osoby. Te, które przywitały się ze starszą kobietą, ustąpiły jej miejsca i nie pozwoliły sobie na żadne obraźliwe komentarze.
Reszta wyszła z sali ze spuszczonymi głowami, po raz pierwszy uświadamiając sobie, że prawdziwy test nie zaczął się od pierwszego pytania — lecz od pierwszego spojrzenia na korytarzu.
